Ayın on beşi idi, təxminən, dəqiq xatırlamıram. O gün evdə tək idim. Həyat yoldaşım işgüzar səfərə çıxmışdı, uşaqlar isə yay düşərgəsində idi. Üç həftə təkbaşına qalacaqdım. Əvvəlcə bu mənə yaxşı fikir kimi gəlmişdi - istirahət edərəm, kitab oxuyaram, film izləyərəm. Amma ikinci günün axşamı evin içindəki sükut elə bir ağırlaşdı ki, nəfəs almaq çətinləşdi. Dörd divar arasında qalmışdım. Telefonuma baxırdım, şəbəkədə gəzirdim, heç nə maraqlı gəlmirdi. Sonra birdən reklam gördü, elə adi reklam, amma tık elədim. Və axşam saatlarında artıq
mostbet az səhifəsində idim. O an hiss etdim ki, burda mənə nəsə var, nəysə ki, məni bu boşluqdan çıxara bilər. Düzü, qumarla əlaqəm yox idi əvvəllər. Bir dəfə dostlarla poker oynamışdıq, o qədər. Amma o gün başqa bir şey axtarırdım. Mən sadəcə qaçmaq istəyirdim - öz düşüncələrimdən, evin içindəki əks-sədadan, həyatın mənasız axarından.
Başladığım vaxt sadəcə maraq üçün idi. Slot maşınları, fırlanan çarxlar, rənglər, işıqlar. Heç nə başa düşmürdüm, amma baxmaq maraqlı idi. İlk on beş dəqiqə ərzində balansımda olan kiçik məbləği itirdim. Qıcıqlandım. "Axmaqlıq," dedim öz-özümə, "uşaq oyuncağı." Və bağlamaq istədim. Amma barmağım durdu. Nəsə məni saxladı. O gün başqa heç nə etməli deyildim. Səhər yuxudan durmuşdum, çay içmişdim, pəncərədən baxmışdım - yenə eyni küçə, yenə eyni avtomobillər, yenə eyni boz səma. Bəs niyə indi qayıdım o boşluğa? Fikirləşdim: "Bir də cəhd elə, bəlkə bu dəfə bəxtin gətirər."
İkinci dəfə daha diqqətli idim. Mərcimi elə qoyurdum ki, itirsəm də acı olmasın. Amma gözlənilməz oldu - qazandım. Xeyr, böyük pul yox, amma o an hiss etdiyim sevinc elə idi ki, sanki dünyanın ən böyük lotereyasını udmuşam. Sinəmdə bir istilik yayıldı. Gülümsədim. Evdə tək idim, heç kim yox idi, amma özümə "bax" dedim, "bacarırsan." Və bu hiss keçmiş uşaqlığımı xatırlatdı. Elə bil kompüter oyununda yeni səviyyə keçmişəm. Amma bu real idi, pul idi, və bu pul mənim idi. O an bir şey başa düşdüm - mən buna görə gəlmişəm, sadəcə əyləncə üçün yox. Mən bu anları yaşamaq, bu qısa partlayışları hiss etmək üçün gəlmişəm. Beləcə, mostbet az mənim üçün bir hobbydən çox, bir növ terapiyaya çevrildi.
Növbəti günlər maraqlı keçdi. Hər səhər yuxudan duranda ilk iş çay dəmləyib sayta girirdim. Elə bil yeni iş tapmışdım. Amma iş deyil, qaçış idi. Həyat yoldaşım zəng eləyəndə deyirdim ki, hər şey qaydasındadır, kitab oxuyuram, təmirə baxıram. Yalan deyirdim. Amma özümü günahkar hiss etmirdim, çünki bu mənə lazım idi. Mən hiss edirdim ki, həyatda nəzarət itib. İşdə problemlər, ailədəki susqunluq, yaşla gələn o qorxunc suallar - "nə etdin?", "nəyə nail oldun?", "qalan illərdə nə var?" Bu suallar məni boğurdu. Amma ekrana baxanda, çarxlar fırlananda, gözlədiyim an gələndə - o bütün səslər susurdu.
Ən çox xatırladığım gecə beşinci gündə oldu. Gecə yarısı idi, yağış pəncərədən döyünürdü, mən isə oturmuşdum ekran qarşısında, qəhvə içirdim. Artıq yorğun idim, amma dayana bilmirdim. Bəlkə üç saat yarı idi ki, oynayırdım. Pul qazanmışdım, sonra itirmişdim, yenə qazanmışdım. Amma söhbət pulla deyildi. Söhbət o anda hiss etdiyim o dolğunluq idi. Sanki həyatın boşluqları rənglərlə, səslərlə dolurdu. Xatırlayıram, bir dəfə slotda cekpot düşdü. O qədər də böyük deyildi, amma ekranda konfeti uçdu, musiqi çalındı, mən isə gülməyə başladım. Təkbaşına, qaranlıq otaqda, yağış altında, oturub gülürdüm. Bu gülüşün nə qədər əsl olduğunu bilmirəm, amma o an gülmək mənim üçün əhəmiyyətli idi. Sonra durub pəncərəyə yaxınlaşdım. Yağışa baxdım. Düşündüm ki, bəlkə həyat da belədir - fırlanır, dayanır, bəzən udursan, bəzən itirirsən. Amma mən itirməkdən qorxmuram artıq. Mən boşluqdan qorxuram. Və mostbet az o boşluğu doldururdu.
Bir həftə sonra iş yoldaşlarımızdan biri zəng elədi. Dedi, "Necəsən, evdə tək darıxmırsan?" Mən gülüb dedim ki, yox, vaxt keçir. Əslində vaxt keçirdim, bəli, amma necə? O gün özümə sual verdim: "Bu nədir əslində? Oyun, yoxsa qaçış?" Cavabı dərhal tapmadım. Amma axşam yenə sayta girdim, yenə oynadım. Və birdən bir şey başa düşdüm. Mən bura qalib gəlmək üçün gəlməmişəm. Mən bura yalnız olmadığımı hiss etmək üçün gəlmişəm. Burada milyonlarla adam var, hər biri öz səbəbi ilə. Kimisi pul üçün, kimisi mərc həyəcanı üçün, kimisi isə mənim kimi - özündən qaçmaq üçün. Və bu təsəlli verici idi. Mən tək deyiləm.
Amma ən maraqlısı günlərin birində baş verdi. Səhər oyanıb həmişəki kimi sayta girdim. Amma birdən baxıram ki, balansda böyük bir məbləğ var. Dünənki oyunumu xatırlamıram, ya yorğunluqdan ya da sərxoşluqdan. Amma pul orda idi. Və nə etdim? Qorxdum. Bəli, düz eşitdiniz. Pul qazanandan sonra qorxdum. Çünki başa düşdüm ki, bu "qaçış" məni əsl həyata qaytarmalıdır, yoxsa əksinə, daha da uzağa aparacaq. Həmin gün pulu çıxartdım. Hamısını. Sonra isə bir hərəkət etdim - həyat yoldaşıma zəng vurdum. Dedim, "Səni çox darıxmışam." Uşaqlara yazdım. O gün mən oyunu bağladım və bayıra çıxdım. Küçədə gəzdim. İnsanlara baxdım. Həyatın nə qədər real olduğunu hiss etdim. Və o an mostbet az artıq mənim üçün qaçış yeri yox, xatırlatma oldu. Xatırlatma ki, bəzən boşluqdan qaçmaq əvəzinə, onunla üzləşmək lazımdır.
İndi geriyə baxanda deyə bilərəm ki, o iki həftə mənim üçün vacib idi. Bəlkə pul uddum, bəlkə itirdim - fərqi yoxdur. Mən özümü tapdım. Və bu oyunlar sayəsində. Bəli, qəribə səslənir, amma qumar mənə göstərdi ki, mən nədən qaçıram və nəyə doğru getməliyəm. İndi ayda bir dəfə, çox nadir hallarda, bir saatlıq girib oynayıram. Amma artıq qaçmaq üçün yox, sadəcə əylənmək üçün. Çünki mən öz boşluğumla barışdım. Və o boşluq artıq məni qorxutmur. Bilirsiniz, həyat bəzən elə bir oyun kimidir - fırlanır, dayanır, bəzən gülürsən, bəzən susursan. Amma əsas odur ki, sən hələ oynayırsan. Mən hələ oynayıram, amma artıq uduzmaqdan qorxmuram. Çünki ən böyük uduş özünü tapmaqdır. Və mən onu tapdım.
Přihlásit se
Registrovat
FAQ
