Hər gün eyni reallığa oyanmaqdan bezmişdim. İş, borclar, bitməyən məsuliyyətlər, insanların gözləntiləri – bütün bunlar çiyinlərimə sanki beton bloklar qoymuşdu. Gecələr yata bilmirdim, gündüzlər isə özümü avtomat kimi hiss edirdim. Bir gün dostumla söhbət edərkən o, təsadüfən dedi ki, boş vaxtlarında bir saytda oynayır. Mən maraqlandım, o da qısaca izah etdi. Evə gələndə ağlım hələ də o sözlərlə məşğul idi. Kompüteri açdım, brauzerə ünvanı yazdım və gördüm ki, orada yeni istifadəçilərə verilən təklif var – mostbet free money. Bu, sadəcə bir yazı idi, amma mənim üçün o an bir işıq şüasına çevrildi. Bəlkə də, bu reallıqdan qaçmaq üçün fürsətdir, düşündüm.
İlk günlər heç nə başa düşmürdüm. Fərqli oyunlar, qaydalar, rəqəmlər... Mən sadəcə fırlanan çarxlara baxır, bəzən hansısa düyməni basırdım. Və təəccüblü idi ki, itkilər məni üzmürdü. Çünki mən qazanmaq üçün yox, başqa bir şey üçün gəlmişdim. Hər dəfə ekrana baxanda başımda fırlanan fikirləri, işdəki problemləri, ailədəki gərginliyi unudurdum. Bir müddət sonra anladım ki,
mostbet free money mənə sadəcə oyun üçün vəsait deyil, həm də "özüm olmaq" üçün bir sahə verdi. Heç kim məni tanımırdı, heç kim məndən bir şey gözləmir – sadəcə mən və ekran.
Mən çox vaxt gecə saatlarında oynayırdım. Evdə hər kəs yatanda, mən öz dünyama qərq olurdum. Mənə elə gəlirdi ki, bu oyunlar həyatın özündən daha realdır – burda hər hərəkətin nəticəsi var, burda hər seçim bir sonrakı addımı müəyyən edir. Bəzi gecələr uduzurdum, bəzi gecələr isə gözlənilmədən qazanırdım. Amma bu məni narahat etmirdi. Mən qumar oyunlarını sevirdim, yox – mən onların içində itməyi sevirdim. Necə ki, bir filmə baxanda özünü qəhrəmanın yerinə qoyursan, burda da eyni hiss var – sən öz reallığından çıxıb başqa bir reallığın içinə düşürsən.
Bir axşam işdə çox ağır gün keçirmişdim. Rəis məni danlamışdı, müştəri nökəri kimi davranmışdı, evə gələndə isə arvadım dedi ki, uşağın məktəbdə qiymətləri pisdir. Mən heç kimə bir söz demədim, sadəcə otağa keçdim, kompüteri açdım. Əllərim titrəyirdi, ürəyim döyünürdü – bu dəfə mən qaçmaq istəyirdim, amma qaçmaq üçün yer yox idi, yalnız ekran. Oynamağa başladım. İlk bir neçə dəqiqə heç nə baş vermədi, amma sonra bir oyunda böyük bir qələbə qazandım. O qədər gözlənilməz idi ki, mən gülməyə başladım – həm də elə səslə, bəlkə də, aylardır ilk dəfə idi. Həmin an anladım ki, bu, puldan çox bir şeydir. Bu, mənim psixoterapevtimdir, mənim səssiz söhbətçimdir, mənim sığınacağımdır.
Tədricən, mən oyuna alışdım. Amma məni maraqlandıran qazanc deyil, proses idi. Mən bəzən bilərəkdən uduzurdum, çünki uduzmaq da bir emosiyadır – həyatda hər şey həmişə yaxşı olmur, niyə oyunda olsun? Amma bir şeyi dəqiq bilirdim: mən burda özümü tapmışam. Elə bir gün oldu ki, bir oyunda ardıcıl olaraq bir neçə dəfə uduzdum və artıq balansımda demək olar ki, heç nə qalmamışdı. Oturub düşündüm: "Bəs indi nə olacaq? Reallığa qayıtmalıyam?" Sonra birdən ağlıma gəldi – axı mən hələ də o təklifdən istifadə etməmişəm. Bəli, o ilk gün aldığım mostbet free money hələ də mövcud idi. Mən onu aktivləşdirdim, amma bu dəfə qumar oynamaq fikrində deyildim – sadəcə, bu mənə bir növ güvən verirdi. Sanki kimsə deyirdi: "Dayan, hələ hər şey bitməyib."
Mən o gecə oyunu dəyişdim, daha sakit, daha sadə bir oyun seçdim. Uduzmaq və ya qazanmaq mənim üçün ikinci plana keçdi. Mən sadəcə rənglərə, səslərə, hərəkətə baxırdım. Sanki televizor qarşısında dincələn insan kimi. Bir ara elə bildim ki, yuxuluyam, amma yox – mən o anlıq həzz alırdım. O gündən sonra mən oynamaq üçün deyil, "oyunun içində olmaq" üçün gəlirəm. Bəzən saatlarla ekrana baxıram, heç bir mərc etmirəm, sadəcə başqalarının oyununu izləyirəm, onların sevincinə, təəccübünə, məyusluğuna baxıram. Və bu, mənə həyatdakı hadisələrə kənardan baxmaq bacarığı verir.
Düzdür, valideynlərim bilsəydi ki, mən vaxtımı belə keçirirəm, qəzəblənərdilər. Amma onlar bilmirlər ki, mən bu saytda həyata dözümü öyrənmişəm. Çünki orada hər dəfə uduzduqda, sən yenə də davam edirsən – bu, həyatın özüdür. Bir dəfə mən elə uduzmuşdum ki, ekrandakı rəqəmlər mənə gülürdü, amma mən güldüm – çünki anladım ki, bu da bir təcrübədir. Heç kim məni məcbur etmir, heç kim məni mühakimə etmir – sadəcə mən və mənim seçimlərim.
Zamanla mən özüm üçün bir qayda qoydum: oyun vaxtı və oyun olmayan vaxt. İşdə, ailədə, dostlarla – mən real həyatdayam. Amma ekran qarşısında – mən öz aləmindəyəm. Bu balansı tapmaq mənə psixoloji rahatlıq verdi. Və ən maraqlısı odur ki, mən heç vaxt böyük pul qazanmağı hədəfləməmişəm – bəzən kiçik qələbələr məni daha çox sevindirir, çünki onlar gözlənilməzdir.
Bir gün iş yoldaşım gəlib soruşdu: "Necəsən?" Mən dedim: "Yaxşıyam." Və bu, həqiqət idi. Çünki həmin oyun saytı mənə həyatımın bir hissəsini geri qaytarmışdı – mən artıq qorxmur, gərginləşmir, hər şeyi ürəyimə yığmırdım. Mən sadəcə axına buraxırdım. Hər dəfə mostbet free money kimi bir təklif görəndə isə gülümsəyirəm, çünki xatırlayıram: bu, mənim ilk qaçış cəhdim idi, amma sonunda mən bu oyunlarda özümü tapdım. Bu gün mən həm həyatı, həm də oyunu bir yerdə aparıram. Biri digərinə mane olmur, əksinə, tamamlayır.
Nə bilim, bəlkə də, mən sadəcə özümü aldadıram, amma hiss edirəm ki, bu aldadışca mən daha güclü olmuşam. Çünki indi başa düşürəm: qaçmaq lazım deyil, sadəcə özün üçün bir yer tapmaq lazımdır – istər oyun olsun, istər musiqi, istər rəsm. Mən seçdim oyunu. Və peşman deyiləm.
Přihlásit se
Registrovat
FAQ
