O günləri xatırlayanda hələ də gülümsəyirəm, amma o vaxtlar heç də gülməli deyildi. İşdən çıxarılmışdım, evdə oturub divara baxırdım, telefonumda mostbet jackpot səhifəsi açıq qalırdı, saatlarla ora baxıb heç nə etmirdim. Reallıq elə ağır gəlirdi ki, sanki üstümə beton tökülmüşdü. Kirayə, borclar, valideynlərin gözləntiləri — hamısı bir yerdə boğazımı sıxırdı. Bəlkə də elə buna görə o qədər uzun müddət ekrana baxırdım, çünki orada heç kim məndən nəsə tələb etmirdi. Sadəcə rəqəmlər, animasiyalar, səslər. Və bir dəqiqəlik də olsa, beynim susurdu.
İlk dəfə pul qoyanda heç nə qazanmadım, əksinə, uduzdum. Əslində elə buna görə də başlamışdım — uduzmaq gözləntisi ilə. Çünki heç nə gözləmirdim, heç nəyə ümid etmirdim. Amma ikinci gün qəribə bir şey oldu: kiçik bir məbləğ qazandım. O qədər kiçik idi ki, ciddi qazanç saymazdın, amma içimdə nəsə tərpəndi. Sanki uzun müddət qaranlıq otaqda oturmuşdum və kimsə pəncərəni açdı. İşıq gözümü qamaşdırdı, amma yenə də orada qalmaq istədim. Həmin an anladım ki, mən sadəcə pul qazanmaq istəmirəm — mən o hissi istəyirəm. Gözləmə hissini. Nəticənin nə olacağını bilməmək hissini. Reallıqda hər şey əvvəlcədən bəlli idi: sabah da borc, sabah da işsizlik, sabah da o səssiz otaq. Burada isə heç nə bəlli deyildi.
Bir neçə həftə keçdi. Mən artıq hər axşam işə gedirmiş kimi telefonun qarşısına otururdum. Bu, mənim kiçik ritualım olmuşdu. Qəhvə hazırlayırdım, pəncərəni açırdım, telefonu əlimə alırdım. Bəzən udurdum, bəzən uduzurdum. Amma maraqlı olan o idi ki, uduzanda da o qədər də pis hiss etmirdim. Çünki uduzmaq da bir nəticə idi — reallıqda isə nəticə yox idi, sadəcə boşluq var idi. Burada heç olmasa nəsə baş verirdi. Bir dəfə elə bir axşam oldu ki,
mostbet jackpot oyunlarından birində xeyli qazandım. Əlim titrəyirdi. İnanmırdım. Ekrana baxıb güldüm — təkbaşına, o səssiz otaqda, heç kim eşitmədən. O gülüş qəribə idi, çünki uzun müddət gülməmişdim. Və o an anladım ki, mən əslində puldan çox bu hissi axtarırdım: bir anlıq da olsa, hər şeyin yaxşı olacağına inanmaq hissini.
Amma hər şey qızıl gül kimi davam etmədi, əlbəttə. Bir gecə böyük uduzdum. O qədər uduzdum ki, sabahkı yemək pulum da getdi. Özümə hirsləndim, telefonu divara çırpmaq istədim, amma çırpmadım. Oturub ağladım. Səhər duranda güzgüyə baxdım və özümə dedim: bəs sən nə edirsən? Sən problemlərini həll etmirsən, sadəcə onları bir neçə saatlıq yuxuya verirsən. Və o gün ilk dəfə olaraq telefonu kənara qoydum, küçəyə çıxdım. Hava soyuq idi, amma mənə yaxşı gəldi. Bir dönər yedim, heç tanımadığım bir adamla söhbət etdim, sonra evə qayıtdım və iş axtarmağa başladım. Elə həmin gün bir yerə müraciət etdim. Bir həftə sonra işə qəbul olundum. Kiçik bir iş idi, amma real idi. Və bəlkə də elə buna görə o qədər dəyərli idi.
İndi geriyə baxanda o günləri pis xatırlamıram. Bəli, o vaxtlar çətin idi, bəli, mən bir müddət özümü itirmişdim. Amma o oyunlar mənə bir şey öyrətdi: qaçmaq olar, amma qaçdığın yer sənə həmişə sığınacaq vermir. Bəzən sadəcə dayanıb ətrafına baxmaq lazımdır. O qazandığım pulu xərclədim, amma ən böyük qazancım pul deyildi — o gülüş idi, o bir anlıq inam idi. Və bir də o dönər. O gün küçədə yediyim dönərin dadını hələ də xatırlayıram. Hərdən hələ də telefonu açıram, amma indi başqa cür — sadəcə baxıram, oynayıramsa da, kiçik məbləğlərlə, zarafat üçün. Çünki indi bilirəm ki, əsl qapı telefonun ekranında deyil, o səssiz otağın pəncərəsində idi — sadəcə açmaq üçün cəsarət lazım idi.
Přihlásit se
Registrovat
FAQ
